Deze reis naar Nepal, waar ik voornamelijk mezelf mag vermaken, is best wel goed voor me! Zoals jullie nu waarschijnlijk wel weten ben ik vorig jaar vervroegd met pensioen gegaan. Dit was eigenlijk 5 jaar eerder dan ik had gepland. De reden hiervan was dat ik het absoluut niet meer naar mijn zin had de laatste jaren op mijn werk. Hebben veel mensen over te hoge werkdruk te klagen, ik had exact het omgekeerde. Ik ging al jaren naar mijn werk zonder iets te doen te hebben. Het beleid van het bedrijf was er op gericht om alle vaste IT medewerkers geen technisch werk meer te laten doen en alles uit te besteden. Het gevolg was dus dat ik een aantal jaren naar mijn werk ben gegaan in de wetenschap dat je 8 uur moet zien vol te maken met de krant lezen, internetten, koffie drinken met collega’s en wat te lanterfanten. Dit is best leuk voor een aantal weekjes, maar als dit langer gaat duren wordt dit heel frusterend, vooral als je ziet dat het eigenlijke werk wat ik wilde doen volledig tot stilstand kwam en er niets of nauwelijks iets werd opgeleverd. Op den duur heb je ook geen zin meer om dingen te doen die je wordt opgedragen. Ik denk dat ik een behoorlijke bore-out te pakken had.
Toen ik merkte dat het ook invloed had op mijn privé-leven heb ik samen met Marianne besloten om met pensioen te gaan. Ik was daarna nog steeds best wel lusteloos, weinig zin om iets te gaan doen, of om iets aan te pakken.
Hier in Nepal ben ik op mijzelf aangewezen, als ik niets aanpak zit ik de hele dag in het hostel. Niemand zegt me hier wat ik moet doen, en niemand verwacht iets van me. Maar ik vind het weer leuk om er alleen op uit te trekken. Mooie foto’s te maken, maar ook om gewoon lekker een eind door de stad te lopen om zelf een verhaal te zoeken. Het schijnt dat ik vrij uniek ben als vrijwilliger omdat ik al 4 publicaties in 2 weken tijd heb gescoord. Ik heb ook weer zin om lekker naar huis te gaan, ik heb daar nog een aantal klusjes liggen en ik heb zin om daar aan te beginnen! Om te beginnen ga ik een mooie katten-trap maken tussen de de twee dakterrassen zodat de Dexter en Woeki vrij van het ene naar het andere terras kunnen bewegen. Dat stond al bijna een jaar op de planning, maar nu heb ik er zin in!
Marianne wil ook graag met me op salsa les, ik wil dit graag met haar gaan doen als ze zelf terugkomt van haar vakantie op Karpathos.
Komende 10 dagen ga ik in een boeddhistisch klooster een cursus over boeddhisme doen. 10 dagen lang afgesloten van de wereld, geen internet, tv, radio, boeken of muziek. Alleen met jezelf en de andere cursisten. Ik verheug me hier best wel op. Ik merk dat ik nog best wel vaak een beetje lusteloos aan het browsen ben op het internet gewoon om de tijd vol te maken. Er gaat best veel tijd in zitten die je eigenlijk veel beter kunt benutten. Ik hoop dus dat ik ook een beetje afkick van het online gebeuren. Dit zal denk ik nog niet zo makkelijk zijn want ik ben best wel nieuwsgierig wat er allemaal gebeurt, maar in het klooster is er geen alternatief.
Ik zal in een ouderwets papieren dagboek proberen bij te houden wat er zoal gebeurt in het klooster. Als ik uit het klooster kom ga ik direct naar het vliegveld en naar huis, dat zal een behoorlijke shock worden verwacht ik; Van de serene rust van het klooster naar de chaos van het vliegveld. Mocht het een interessant dagboek zijn geworden zal ik het natuurlijk op mijn blog publiceren, daar heb ik genoeg tijd voor tijdens de vluchten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *